hermanenmari, 20 maart 2011
Nederland , helmon-deurne 11°

het laatste verslag

Vrijdag 18 maart
Vanmorgen toch weer wakker geworden bij de oproep tot gebed om 06:00 uur, nadien nog wel even geslapen maar het meeste toch wel gehad. Wendy en Fleur zijn me ditmaal voor met het opstaan en Herman is al brood halen, een meisje merkt op dat hij niet zoveel brood moet eten en krijgt de vraag onderweg waar is Mari, zo wordt je opgenomen in de gemeenschap. Jan Huizinga komt langs met een paar studenten, ze vertrekken vanmiddag voor een weekend naar Senegal en willen medische spullen meenemen. Vandaag zal er verder niet veel activiteiten ondernomen worden, ik ga langzaam aan wat spullen bij elkaar zoeken en inpakken, mijn logies hier betalen en links en rechts een hand gaan schudden. Tussen de bedrijven door zoek ik nog enkele zakken met medische spullen uit maar dat is het dan ook. In de middag gaan we nog naar het toeristencentrum en plaats een van laatste verslagen en een paar foto’s. Doen bij de grote supermarkt keten nog de laatste inkopen voor het avondeten, zo gaat ook deze dag snel voorbij. In de middag komen Philipp en Marco mij nog een hand geven en goede reis wensen, we hebben een leuke tijd met elkaar gehad, jammer dat dit zo plotseling stopt als je op plaats van bestemming bent, de studenten zijn elders ondergebracht en hebben overdag hun stage bezigheden en doen s’ avonds andere dingen. We zullen elkaar nog wel ontmoeten op de reünie allereerst de reünie van het “ gele team” dat de reis van Bakel naar Banguil heeft gemaakt, en later wellicht bij de reünie van GFA. Later komen ook Jesper en Albert mij gedag zeggen, van Esmeralda heb ik gisteravond al afscheid genomen, ze is vanmiddag met een groep naar Senegal vertrokken. Zo zijn de dingen die ik vandaag doe, de dingen die ik voor het laatst doe hier in The Gambia. Voor het laatst door het dorp en de kinderen horen roepen “ hello toubab” en je een hand willen geven om je blanke huid te voelen. De drukte en bedrijvigheid op en nabij de vismarkt, de vrouwen voor de waterput druk bezig met de was, de mannen hangend voor hun winkeltje of op de knieën voor het gebed. De geiten op straat zoekend naar wat groen, de gieren die hopen dat de geiten niets zullen vinden. De kippen met een gekleurde vleugel zodat je weet van wie ze zijn. Ik ruik voor het laatst vismarkt met zijn rokerij Ismael geeft mij ook een hand en wil mijn e-mailadres hij wil mij op d hoogte houden van zijn studieresultaten straks. We eten eerder dan anders omdat we op tijd op het vliegveld willen zijn, de moeder van Herman arriveert om ongeveer 21:00 uur, en stel dat je weer een politiepost tegenkomt die vervelend willen doen. Gelukkig blijft het bij de gebruikelijke stops met een kort praatje. Fa belt dat hij al op het vliegveld is en waar wij blijven. Het vliegtuig met daarin de moeder van Herman en haar vriendin is al om 20:30 geland maar dan duurt het nog bijna een uur voordat we ze achter bij de douane zien. Een kruier heeft hen al € 5 afhandig gemaakt, €1 is hier gebruikelijk maar hij wilde papieren geld, eenmaal door de douane en in de ontvangsthal wil hij nog een keer geld zien, nu vraagt hij het aan ons omdat hij ziet dat wij erbij horen, hij wordt snel weggestuurd. Ze hebben een goede reis gehad, gelukkig, ze zien er ook niet echt vermoeid uit. Fa begroet hen ook hartelijk. We drinken samen nog iets en is het tijd om afscheid te nemen en dat Herman zijn moeder naar het hotel brengt. Voor mij wordt het nog een lange zit, de incheckbalie voor mijn vlucht is nog niet open, dat wordt pas om 23:00 uur en dat gaat op zijn Africaans van de ene rij naar de andere, €20 tax betalen en dan weer in de vorige rij achteraan sluiten, en dan eindelijk in de rij waar het inchecken gebeurd. Mijn bagage gaat naar Amsterdam en heb daar verder geen omkijken meer na, zegen ze. Nog door de douane en dan is Gambia bijna verleden tijd. De douane vraagt zich af waarom ik deze vlucht heb en niet de vlucht eerder in de avond die rechtstreeks naar Amsterdam gaat. Ik leg het hem uit, hij hoopt dat k volgende keer wat voor hem mee zal brengen en of ik zijn gezicht dan kan herinneren, dat moet geen probleem zijn, ik zeg hem dat ik hem zal herinneren om zijn witte tanden, hij lacht ze bloot, ik had gelijk, witte tanden. Bij het instappen lijkt het wel de bushtaxi alleen zitten er geen dieren in. Ik heb een onduidelijke stoel in rij 35, het einde van het vliegtuig geeft rij 34 als laatste aan, ik zal toch niet naast de piloot mogen zitten, nee je kunt gaan zitten waar je wilt,. Net op tijd heb ik en plaats, het vliegtuig zit helemaal vol en hele huisraad is handbagage net als bij de bushtaxi alleen heeft deze uitvoering geen imperiaal. Het vertrekt dan, de laatste zit net, op tijd. Het schud en schommelt alsof het door de wijk rijdt maar dit is maar even. Na een uurtje vliegen wordt de landing ingezet, we zijn in Guinee wat zuidelijk van Gambia ligt. Hier verlaten veel mensen het vliegtuig en een schoonmaakploeg komt het grof vuil ophalen. Ik zoek mij een geschikter plekje want nu is er plaats genoeg, en maak mij klaar voor de nacht, nog net geen pyama aan. Ik had niet bedacht dat mensen uit Guinee ook vliegen, wel dus en er komen er een heel stel van in het vliegtuig, het lijken er nog meer dan eruit gegaan zijn en ook weer die huisraad die mee moet. Het blijft de hele vlucht een chaos in het vliegtuig, men gaat met eten rond en op dat moment schijnt iedereen naar het toilet te moeten en het gangpad is maar een karretje breed. Het zelfde tafereel bij het afhalen, iedereen moet zijn handen gaan wassen want de meeste Africanen eten met hun handen. Ik doezel wat weg maar slaap niet, om 06:30 zie ik vanuit het vliegtuig de zon opkomen in Cassablanca een prachtige zonsopkomst. Met de bus naar het hoofdgebouw, de bus is veel kleiner dan het vliegtuig en toch past iedereen met huisraad er weer in. Geleidelijk kan ik wennen aan het westerse, een moderne luchthaven, blanke mensen overheersen maar gelukkig ook nog wat donker Africaans mensen, een vrouw die traditioneel haar kind haar rug draagt en even later ligt ze in de vertrekhal op een deken op de grond te slapen met het kind ook slapend naast haar. De vlucht naar Amsterdam verloopt ook westers, het is geregeld, ik heb een stoelnummer en vertrek op tijd. Jammer genoeg vliegt het toestel gelijk over de oceaan en zie dus niets van Marocco, bij Gibraltar komt het weer boven land gevlogen. Het is helder boven Spanje en zie bijna de weg die we 6 weken geleden gereden hebben, boven Frankrijk en Belgie is er weer bewolking maar boven Nederland is het weer helder. Vlieg over Zeeland en volgen zo de kustlijn, om 15:40 uur staat de kist aan de grond. Het is koud in Nederland maar mijn ontvangst is warm, het is fijn om hen weer in mijn armen te sluiten. Zij hebben deze onvergetelijke reis voor mij mogelijk gemaakt, ondanks de verdrietige periode in ons leven na het overlijden van Thea, wilde jullie dat ik zou gaan, bedankt lieverds.

Herman blijft nog 10 dagen in Gambia, hij heeft nu bezoek van zijn moeder met vriendin, achter de schermen doen zij ook veel voor GFA en Herman wil hen laten zien waarvoor ze het doen. Verder zal Herman nog wat spullen gaan verdelen en afspraken gaan maken met ziekenhuizen over stageplaatsen in de toekomst. Herman zal verder geen verslagen meer plaatsen dus dit is ons laatste verslag. Ik ga mijn spullen opruimen en schoonmaken, in mijn hoofd wil ik het nog zo laten zoals het is Wij willen jullie bedanken voor je belangstelling en jullie reacties.
Mijn speciale dank gaat uit naar die mensen die het voor mij tot een onvergetelijke, geestverrijkende reis hebben gemaakt.
Annie, Jolein, Felien en Jens en familie
Het “ gele team”
Organisatie GFA
Alle andere studenten en begeleiders
Collega’s
De Africaanse bevolking
En speciaal tot slot een woord van dank aan Herman, die mij vorige jaar gevraagd heeft of ik zijn reisgenoot wilde zijn, met jou kennis, ervaring en enthousiasme heb je mij verrijkt en laten genieten, bedankt.

Mari

Wil je goedkoop naar het buitenland bellen? Bel dan via HalloBuitenland.nl